امیدوارم که همتون به بزرگواری خودتون منو ببخشین که این روزا نمیتونم بیام و عرض ادبی

به شما دوستای گلم داشته باشم در هر صورت شرمندتونم

 از این که دوستای خوبی مثل شما دارم

خدارو شکر میکنم که اگه هم کوتاهی از منه بازم بزگواری شماست که منو فراموش نمیکنین

دوستای خوبم اومدم بگم که امروز تولد این دوست حقیرتونه هر کی که ما رو دوست داره

با یه تبریک کوچولو خوشحالمون کنه همه شما دوستای گلمو دوست دارم

در ضمن این هم آپ که دیگه این قدر گلایه نکنین که چرا آپ نیمکنم

یه بیت شعر نا قابل هم دارم که تقدیم میکنم به همه اونایی که ما رو دوست دارن

دیده اگر خطا کند، دل که خطا نمی کند 

تن به زمانه داده ام،هرچه زمانه میکند

هرچند که در کوی تو مسکین و فقیریم

رخشنده وبخشنده، چو خورشید منیریم

خاریم و تربناک تر از باد بهاریم

ازنعره ی مستانه ی ما،چرخ پرآواست

جوشنده چو بحریم و خروشنده چو شیریم

از ساغر خونین شفق، باده ننوشیم

وز نعره ی رنگین فلک، لقمه نگیریم

ما چشمه ی نوریم ، بتابیم و بخندیم

ما زنده ی عشقیم، نمردیم و نمیریم

بر خاطر ما، گرد ملالی ننشیند

آیینه ی صبحیم و غباری نپذیریم

همصحبت ماباش،که چون اشک سحرگاه

روشندل و صاحب اثر پاک- ضمیریم

از شوق تو، بی تاب تر از باد صباییم

بی روی تو خاموش تر از مرغ اسیریم

آن کیست که مدهوش غزلهای رهی نیست

جز حاسد مسکین، که بر او خرده نگیریم

سرخوش ازکوی خرابات،گذرکردم دوش

به طلبکاری ترسا بچه ی باده فروش

پیشم آمد به سر کوچه، پری رخساری

کافری،عشوه گری،زلف چو زنار بدوش

گفتم این کوی چه کوی ست و، ترا خانه کجاست

ای مه نو،خم ابروی ترا، حلقه به گوش

گفت. تسبیح به خاک افکن و زنار ببند

سنگ، در شیشه تقوی زن و- پیمانه بنوش

بعد از آن پیش من آ، تا به تو گویم سخنی

راه بنمایم اگر بر سخنم داری گوش

دل زکف دادم،و مدهوش، دویدم زپیش

تا رسیدم به مقامی که نه دین ماندو، نه هوش

دیدم از دور گروهی، همه دیوانه و مست

از تف باده ی عشق آمده در جوش و خروش

بی دف ساقی و مطرب، همه در رقص و سماع

بی می و جام و صراحی، همه در نوشانوش

چون سر رشته ناموس، بشد از دستم

خواستم تا سخنی پرسم از او- گفت، خموش

این نه کعبه ست، که بی پا و سر آیی به طواف

وین نه مسجد که در آن بی ادب آیی به خروش

این خرابات مغان ست و در او مستانند

از دم صبح ازل، تا به قیامت مدهوش

گر ترا هست درین شیوه سر یکرنگی

دین و دنیا به یکی جرعه چو عصمت- بفروش

منوببخشین که دیر آپ میکنم ولی باید بگم که این روزا

خیلی خیلی گرفتارم یعنی یه جورایی دیگه از خودم و زندگی

و در کل از همه چیز این دنیای لعنتی خسته شدم واسه همینه

که دیر دیر آپ میکنم فقط از همتون میخوام که واسه من هم

دعا کنین آخه من مطمئنم که شما همتون قلبتون از من پاکتر

و به خدا نزدیکتره پس اگه ممکنه برای حل مشکل من دعا

کنین از همتون ممنونم

یه شعر به افتخار همه دوستای خوبم نوشتم امیدوارم که خوشتون

بیاد .

هرگزبه جهان،ما غم دستار نداریم

چون مهر،زعریانی سر-عارنداریم

چون گوهرناسفته،ازاسباب معیشت

دلبستگی خویش،به یک تار نداریم

در کعبه یهودیم و،مسلمان به دردیر

آرام به جز خانه خمار ، نداریم

ما بنده عشقیم و،مبرا،زمذاهب

با شیخ نشین وبرهمن،سرپیکارنداریم

بلبل دل نالان و،خیال رخ او گل

با بلبل گلزار جهان،کار نداریم

نازونگه وعشوه،بهای دل سوداست

زین هرچه خرد یار،که انکار نداریم

دوش رفتم به خرابات و مرا راه نبود

میزدم ناله و فریاد،کس از من نشنود

یا نبد هیچکس از باده فروشان بیدار 

یا که من هیچ بدم،هیچکسم در نگشود

پاسی از شب چو بشد، بیشترک یا کمتر

رندی از غرفه برون کرد سر و رخ بنمود

گفت خیرست-درین وقت کرا میخواهی

بی محل آمدنت بر در ما،بهر چه بود

گفتمش در بگشا،گفت برو یاوه مگو

کاندرین وقت،کسی بهر کسی در نگشود

این نه مسجد که به هر لحظه درش بگشایند

که تو دیر آیی و اندر صف پیش استی، زود

این خرابات مغان ست و در او مستانند

شاهد و شمع و شراب و-دف و نی،چنگ و سرود

هر چه در جمله ی آفاق، در اینجا حاضر

مومن و،ارمنی و ،گبر و،نصارا و یهود

سر کویش عرفات ست و مقامش کعبه

دوستان همچو خلیل ند و،رقیبان نمرود

سر و زر،هیچ ندارند،در این بقعه محل

سودشان جمله زیان ست و-زیانشان همه سود

گر تو خواهی که دم از صحبت ایشان بزنی

خاک راه همه شو،تا که بیابی مقصود

                           من دلم میخواهد...

                                                               من دلم می خواهد
                                                       خانه ای داشته باشم پر دوست
                                                                کنج هر دیوارش
                                                             دوستهایم بنشینند آرام
                                                                 گل بگو گل بشنو
                                                               هرکسی می خواهد
                                                 وارد خانهء پر عشق و صفای من گردد
                                                             یک سبد بوی گل سرخ
                                                                  به من هدیه کند
                                                                  شرط وارد گشتن
                                                              شست و شوی دلهاست
                                                                   شرط آن داشتن
                                                             یک دل بی رنگ و ریاست
                                                            بر درش برگ گلی می کوبم
                                                              روی آن با قلم سبز بهار
                                                                   می نویسم ای یار
                                                                  خانهء ما اینجاست

                                                                                                فریدون مشیری

جهان داور چو گیتی رابنا کرد 

پی ایجاد زن اندیشه ها کرد

مهیا تا کند اجراء او را

ستاند از لاله و گل رنگ و بو را

زدریا عمق و از خوشید گرمی

زآهن سختی از گلبرگ نرمی

لطافت از نسیم و مویه از جوی

زشاخ تر گراییدن به هر سوی

زامواج خروشان تند خویی

زروز و شب دورنگی و دو رویی

صفا از صبح و شور انگیزی از می

شکر افشانی و شیرینی از نی

زگرگ تیز دندان کینه جویی

زطوطی،حرف نا سنجیده گویی

زروباه دغل ،حیلت گری را

زمار جانگزا،بد گوهری را

زباد هرزه پو ،نا استواری

زدور آسمان ،نا پایداری

جهانی را به آمیخت ایزد

همه در قالب زن ریخت ایزد

زطبع زن به غیر شر چه خواهی

وزین موجود افسونگر چه خواهی

دو نوبت مرد عشرت ساز گزدد

در دولت به رویش باز گردد

یکی آن شب که با گوهر فشانی

رباید مهر از آن گنجی که دانی

دگر روزی که گنجور هوس کیش

به خاک اندر نهد گنجینه خویش

                       

  پرکن پیاله را

کاین آب آتشین

دیریست ره به حال خرابم نمی برد

این جامها که درپی هم می شود تهی

دریای آتش است که ریزم به کام خویش

گرداب می رباید وآبم نمی برد

من با سمند سرکش و جادویی شراب

تا بیکران عالم پندار رفته ام

تا دشت پرستاره ی اندیشه های گرم

تا مرز ناشناخته ی مرگ و زندگی

تا کوچه باغ خاطره های گریزپا

تا شهر یادها

دیگر شراب هم جز تا کنار بستر خوابم نمی برد

هان ای عقاب عشق!

از اوج قله های مه آلود دوردست

پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من

آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد

آن بی ستاره ام که عقابم نمی برد

در راه زندگی...

با اینهمه تلاش وتمنا وتشنگی

با اینکه ناله می کشم از دل که:

                                       آب... آب...

دیگر فریب هم به سرابم نمی برد

                   پرکن پیاله را...

جای حسین خیلی خالیه

منم گفتم که حالا که اون نیست منم یه کاری کرده باشیم،امیدوارم خوشتون بیاد

آتش وشمع...

مسجد و میکده وکعبه و بتخانه یکیست

ای غلط کرده ره کوچه ما،خانه یکیست

هرکس ازجام ازل گرچه به نوعی مستند

چشم مست توگواهست،که پیمانه یکیست

صورت آدم و حوا،به حقیقت دام است

معنی  آدم اگر یافته ایی ،دانه یکیست

اختلافی زره صورت اگر هست،چه باک

آتش وشمع وشب ومجلس وپروانه یکیست

هر کس ازروی صفت یافته اسمی ،ورنه

مفلس و محتشم و عاقل و دیوانه یکیست

چشم احول زخطا،گر چه دو بیند،یک را

روشن است اینکه دل و دلبر وجانانه یکیست

گوشه ویرانه ... 

ساکنم بردرمیخانه،که میخانه ازاوست

می خورم باده، که این باده و پیمانه از اوست

گر به مسجد کشدم زاهدو،دردیر-کشیش

چه تفاوت کند،این خانه وآن خانه ازوست

خویش و بیگانه اگر رحمت و زحمت دهدم

رحمت خویش از او،زحمت بیگانه ازاوست

روزگاریست که در گوشه ویرانه ی دل

کرده ام جای،که این گوشه ویرانه ازاوست

گر چه پروانه دلی سوخت زشمعی چه عجب؟

شمع ازاو،محفل ازاو،هستی پروانه ازاوست

نیم آدم که از آن دانه گندم نخورم

من ازاو،جنت ازاو،خوردن ازاو،دانه ازاوست

سنگ زد عاقل اگر بر سر دیوانه ی ما

سنگ از او،عاقل ازاو،این دل دیوانه ازاوست

گرچه جانانه درین شهر،بسی هست‌‌(دلا)

اوست جانانه من،کاین همه جانانه ازاوست

شعر پایین رو دوست خوبم آقا محسن گل لطف کرده

                ما و تکلیف همیشه . مشق درد 
                

                ما و عشقی خفته در این خاک سرد
               

                ساقی یک دم مستی ما پاس دار
            

                جان این مستان و جان هر چه مرد

                      فتوای سروش 

 دوش از خانه خمار، بدوشم بردند

                                                  بین چه سان سخت به یک جرعه،زهوشم بردند

کاش میبرد،بیک گردش مستانه مرا

                                                  چشم مست تو در آن جای،که دوشم بردند

دی پس از توبه،خرابات نشینان خراب

                                                    سوی میخانه،به فتوای سروشم بردند

خون خم داد مرا،خرمن پندار به باد

                                                     تا به میخانه بر باده فروشم بردند

خضر دل شد چو مرا سوی دهان تو دلیل

                                            پای کوبان،به سر چشمه ی نوشم بردند

تا شدم سلسله ی زلف ترا بنده عشق

                                            بر سر کوی طلب،حلقه به گوشم بردند

سالها راز دل خویش نگفتم به کسی 

                                             شکرـ کامروز،بر راز،بنوشم بردند 

 در دهان ـ هشت مرا سخت لب لعل تو مهر

                                              آخر از تخت،سوی تخته خموشم بردند

                           دوش از صومعه  اخوان طریقت چو چنین

                            سوی میخانه بصد،جوش و خروشم بردند

رند و خراباتی ...

ما رند و خراباتی و دیوانه و مستیم

پوشیده چه گوییم،همینیم که هستیم

زان باده که درروز ازل قسمت ما شد

پیداست،که تا شام ابد-سر خوش و مستیم

دوشینه شکستیم به یک توبه جام

امروز به یک جام،دو صد توبه شکستیم

یکباره ز-هر سلسله ،پیوند بریدیم

دل تا که به رنجیر سر زلف تو بستیم

نگذشته زسر،پا به ره عشق نهادیم

برخاسته از جان،به غم یار نشستیم

در نقطه وحدت،سر تسلیم نهادیم

وز دایره ی کثرت موهوم برستیم

  شعر از فرصت شیرازی 

عکس از علی آقا          

ای جان زجهان کجات جویم

جانی و چو جان کجات جویم

ای از بر من چو تیر رفته

من همچو کمون ،کجات جویم

چون تو نرسی به کس، یقین

پس من به گمان، کجات جویم

در پرده شدی ،خموش گشتی

من نعره زنان،کجات جویم

گفتی که مرا میان جان جوی

جان نیست عیان،کجات جویم

جلوه سبحانی...

ای ابر کرم رحمی،من تشنه بارانم

وی بحرعطا موجی،من خسته عطشانم

ای ساقیک ز یبا،و-ای شاهدک رعنا

پیمانه مرا پیما،کاسوده زپیمانم

با چنگ و نیم می ده،بر یاد لب وی ده

رندانه پیاپی ده،چون مست غزلخوانم

گر مستم و بی خویشم،از شحنه نیندیشم

چون محتسب افکندست،صد بار به زندانم

در خواب شبی دیدم،گیسوی پریشانش

زان خواب پریشان من،پیوسته پریشانم

ای پیکر روحانی،وی جلوه سبحانی

در وصف تو من ماتم،در مدح تو حیرانم

در عشق تو مشهورم،وزروی تو مهجورم

دلخسته و رنجورم،افسرده و پژمانم

کردم اگر از جورت،من شکوه بی جایی

زآن کرده گنه کارم،زآن گفته پشیمانم

شیرین سخن دل خوش،شور دگری دارد

گر فهم سخن داری،دانی که سخندانم

باز من ديوانه ام، مستم .

باز مي لرزد، دلم، دستم .

باز گويي در جهان ديگري هستم .

هاي ! نخراشي به غفلت گونه ام را، تيغ !

 هاي ! نپريشي صفاي زلفم را، دست!

آبرويم را نريزي، دل !

- اي نخورده مست -

 لحظه ديدار نزديك است

                        طلعت دوست ...

به در کعبه سحرگه من و دل، دست زدیم

به امیدی که درآن خانه کسی ،هست زدیم

لاجرم دست ارادت به در پیر مغان

خادم کعبه چو در بر رخ ما بست زدیم

تا نگیر ند پی خون کسی دامنمان

خویش را بر صف پرهیزکنان،مست زدیم

سنگ بر شیشه ی تقوی و قدح،از کف دوست

لب ساقی به لب جام،چو پیوست-زدیم

زیر و بالا،همه چون جلوه گه طلعت اوست

گه سراپرده به بالا و،گهی پست زدیم

فال بی دولتی و،قرعه بد بختی خویش

رشته الفت ما،دوست چو بگسست زدیم

آسمان کرد سیه روز و پریشان ما را

که چرا در خم گیسوی بتان،دست زدیم

من و جان اگر از خویش نرستیم-ولی

دست در دامن آنکس که زخود-رست زدیم

عشاق وفا پیشه اگر محرم مایید؟

از خود بدرآیید ودراین بزم درآیید

در بزم احد غیر یکی راه ندارد

با کثرت موهوم در این بزم میایید

تا نقش رخ دوست،در آیینه ببنید

زنگار خود از آیینه دل بزدایید

چون صاف شد آیینه زاغیار-بدانید

کایینه و،هم ناظر و منظور-شمایید

کونین چو جسم است و،شما جان مقدس

عالم چو طلسم است و،شما گنج بقایید

مستورشد اندر صدف،آن گوهر کمیاب

گوهر بنمایید،چو صدف را بگشایید

در کعبه دل،عید تجلی جمالت

ای قوم به حج رفته،کجایید کجایید؟

سر گشته در آن بادیه،تا چند بپویید؟

معشوق همین جاست،بیایید-بیایید

چون مقصد اصلی،زحرم-کعبه وصل است

غافل زچنین کعبه مقصود،چرایید؟

گفتار{حسین}ست،زاسرار خدایی

دانیدش اگر واقف اسرار خدایید